سلام

سلام به همه ی آبجی و داداشای خوبم...

ولادت حضرت زهرا و روز مادر رو به همتون تبریک میگم

و آرزوی بیشتر شدن مادرهای "فاطمی"رو دارم...

الان من به یه نتیجه ای رسیدم

اونم اینکه حق با "آبجی فروغه"که میگه آدم اگه تو وبلاگ از خودش بنویسه بهتره

منم خیلی خوشم میاد ازین وبلاگایی که هرکی هرچی دوس داره مینویسه

نمونه ش وبلاگ آبجی فروغ گلم!

الانم بلد نیستم چه جوری لینک وبلاگشو اینجا بزارم تا روش کلیک کنید!!!!!!!

اگه کسی بلده راهنمایی کنه!

ممنون

خب

اینم آپ!!!!!!

این متن پایینی رو بخونید خیلی قشنگه

تو

تو معصوم بدنیا می آیی

بدون گناه

بدون شکر تصفیه شده

بدون کلسترول.

تو پاک و اصیل هستی

بعد ناگهان...

دق!!!

آره،کتک می خوری.

محکم به پشتت می زنند.

بی انصافی است.

تو که کار بدی نکردی.

خودت خوب می دانی.

چطور؟

تو وقتی نداشتی کار بدی کنی.

فقط چند دقیقه از تولدت گذشته.

حتی وقت نداشتی نفس بکشی،چه رسد به اینکه همسایه ای را گول بزنی.یا یواشکی به پیام های منشی تلفنی ات گوش دهی.حتی هنوز منشی تلفنی نداری.هنوز حتی نمی خواهی از کسی دوری کنی-تا این اندازه نو هستی.

که این،مارا به آن کتک خوردن باز میگرداند.

چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا؟

چـــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا تو؟

چـــــــــــــــــــــرا این همه درد؟

هرچند فقط چند دقیقه از عمرت گذشته،اما درسی فرا می گیری

یک درس بزرگ

حالا خوب حواست را جمع کردی؟

درس زندگی:

درد وجود دارد.

زندگی می تواند آزار دهنده باشد

خیلی زیاد

حتی وقتی بچه خوبی هستی،

ممکن است باز هم کتک بخوری.

بدون معذرت خواهی.

بدون توضیح.

خوب،

حد اقل نه همان وقت.

زمان زیادی نخواهد گذشت که بالاخره

می فهمی...

دردی که گرفتی به نفعت بود

اونطوری به تو

 یاد دادند

نفس بکشی

و از تو دعوت کردند

یک قلپ از مخلوط خوشمزه

اکسیژن-نیتروژن را فرو ببری

آن کتک برای زندگی تو

لازم و ضروری بود.

شکی نیست که اگر این حرف ها را همان موقع به تو می گفتند،

تو هنوز نمی توانستی آنها را با آن ذهن ساده اندیش کوچک بچه گانه ات بفهمی.

و این در مورد بخش بزرگی از دردی که در زندگی خواهی کشید،صادق است.

اغلب باید یک کمی بزرگ شوی تا بتوانی یک کم بیشتر بفهمی.

تا حالا حتما فهمیده ای:

تو در جهانی از یک میلیون و یک جور تغییر زندگی میکنی.

حتما تا حالا فهمیده ای:

نباید در همان اولی گیر کنی.

یه دوستی گفته:

هر چه کار خوب بجای می آوریم مال ما نیست....حالا اگر خدا لطف کرده وبه حساب ما می گذارد، حرف دیگری است... والا فرمود: هر چه خوبی از ما سر می زند، مال خدا و اولیای اوست که آنها بر سر ما ریخته اند ...هر چه معصیت وخطا ونقص هم هست مال ماست.

 پس معلوم شد از اول چیزی خیری نداشتیمو همه قشنگی ها مال آنها بود.
آره ما مال خداییم...یک وقت نگیم خدا مال ماست... البته گناهی هم نداره آخه اون انقدر بزرگه وبندگانش را دوست داره که معلومه که خدا عاشق ماست پس ما معشوقه خدا هستیم. اون داره به ما عشق می ورزه ما خیلی کوچک هستیم که عاشق خدا باشیم...

یاد این شعر افتادم:

آدم به زمین آمد

این حادثه رویا نیست

این "فرصت بی تکرار"

عشق است معما نیست...

یه فرصت بی تکرارکه خدا بهمون داده اونم فقط و فقط و فقط به خاطر عشقی که به بنده هاش داره...

عشق خدا به بنده هاش.

چشمانم فقط به او بود... روحم داشت پرواز می کرد... چه باید می گفتم!(گنبد طلایی امام رضا خیلی قشنگه)

با خود بگویید:

بهشت جایی است که من هستم.

The paradise is where I am.

حالا که حاجتت را گرفتی دیگه یاد ما نمی کنی!دیگه دعا نمی کنی!دیگه خونه ی من نمیای!ولی من به یاد تو هستم.

افسوس که:

شما به وقت تنگدستی و احتیاج دعا می کنید.ای کاش در شادمانی سرشار و در ایام وفورتان نیز دعا می کردید.

You pray when you need,I whish you prayed when you don’t need.

گفتم :خسته ام ؛

گفتي:لا تقنطوا من رحمت الله... از رحمت خدا نااميد نشويد.(زمر/53)

گفتم:هيشكي نمي دونه تو دلم چي ميگذره ؛

گفتي:ان الله يحول بين المرء و قلبه... خدا حائل است بين انسان و قلبش .(انفال /24)

گفتم :غبر از تو كسي رو ندارم ؛

گفتي:نحن اقرب اليه من حبل الوريد... ما از رگ گردن به انسان نزديكتريم .(ق/ 16)

گفتم:ولي انگار اصلا منو فراموش كردي ؛

گفتي:فاذكروني اذكركم... منو ياد كنيد تا شما را ياد كنم.(بقره)

شازده کوچولو داستان جادویی خلبانی ساده و معمولی است که در صحرا با شازده کوچولوی غریبی که از سیاره ای دور به زمین آمده ،دیدار میکند و پس از آشنایی تدریجی با دیدگاه های او به روشنگری درون میرسد.شازده کوچولو در صحبتهای شگفت خود از زیستگاهش،از گل سرخ محبوبش،از آتشفشانهای کوچک سیاره اش و از ترس خود از رشد ویرانگر نهالهای بائوباب بر خاک سیاره اش سخن میگوید.داستان سفرش را به زمین برای خلبان باز میگوید،از کسانیکه دیده و از چیزهایی که شنیده برای او نقل میکند،و در جریان این یادآوریها هرآنچه را که برای زیستن و بودن در جهان مهم است،برمیشمارد.او با بصیرتی که نشان از درک عمیق ترین مضامین زندگی است به رهبر و مرشد خلبان بدل مبشود و با گفت و گوهای ساده اش که بسیاری از آنها شبیه گزین گویه های نیچه است،فقرو محرومیتی را که "آدم بزرگها"دچار آن شده اند،بر راوی آشکار میسازد.

آدم بزرگها از آن رو فقیر و محروم اند که توانایی جهان نگری به شیوه ی کودکان را از دست داده اند.
در سفر به سیاره ی هفتم(زمین)یک روباه صحرایی را می بیند که به او معنای"اهلی کردن"و نیازمند دیگری شدن را می آموزد،ویک مار به درک معنای مرگ یاری اش میرساند.

این داستان تمثیلی شگفت آور هم بسیار خواندنی است و هم بسیار فکر برانگیز.کم تر کتابی همچون شازده کوچولو توانسته است هم کودکان و هم بزرگسالان را در سراسر جهان و در همه ی فرهنگها و تمدنها این چنین مجذوب خود سازد...

داخل پرانتز:اهلی کردن یعنی ایجاد علاقه کردن...

پرانتز دوم:"شازده کوچولو"اثر آنتوان دوسنت اگزوپری و ترجمه احمد شاملو...

نکته تاکیدی بسیار مهم!:حتما این کتابو بخونید.

سلام

من با شروع سال جدید وبلاگمو شروع کردم!

می خوام دوستایی پیدا کنم و از کلی چیزا سردر بیارم...

آخه آدم فقط از چیزایی که اهلی میکنه میتونه سر در بیاره

سال جدید رو هم به همه تبریک میگم...

کاش"خوب"باشیم وبا دیدن غمهای بقیه مث"قارچ"نباشیم!

کاش بدونیم پی چی میگردیم...

کاش قدر چیزایی که اهلی کردیم رو بدونیم...

کاش مسئولیتمونو در قبال دوست داشتنیهامون فراموش نکنیم

کاش...

همین...همه اش همین و بس...